Gwang_Cartoon

ตอนที่1 วงจรชีวิตของยามาชิตะยูมิ “นี่!!พวกนายแอบสูบบุหรี่ในโรงเรียนงั้นเหรอยะ!!!” เสียงตวาดของฉันดังขึ้นหลังจากที่เปิดประตูห้องเก็บของออกมาแล้วต้องเจอกับเจ้าพวกผู้ชายบ้าๆที่ชอบแหกกฎของโรงเรียนเป็นงานประจำ(ประมาณว่าเรื่องเราเป็นแค่งานอดิเรกเท่านั้น)นั่งรวมกลุ่มกันสูบบุหรี่ซะควันขโมงเต็มห้อง(แล้วฉันจะเปงมะเร็งปลอดรึป่าวฟระเนี่ย-_-;;) “หว้า....เจออีกแล้วเซ็งชิ_เลยหวะ”เจ้าผมสีเขียวอี๋ที่ปากมอมที่สุดในกลุ่มพูดขึ้นมาด้วยท่าทางกวนบาทาฉันเหลือเกิน “แต่คราวนี้หาพวกเราเจอเร็วกว่าครั้งที่แล้วอีก หลบมาถึงนี่ยังตามเจอไม่ทราบว่าคนหรือหมากันครับคุณกรรมการนักเรียน55+”1ในกลุ่มเจ้าพวกปากปีจอประจำโรงเรียนพูดแซวฉันขึ้นมานั่นก็ทำให้ฉันเริ่มเลือดขึ้นหนาซะแล้วสิ “อึ๋ย....เริ่มโมโหซะแล้วสิ คงได้เวลาเผ่นเช่นเคยแล้วล่ะพวกเรา”เจ้าผมเขียวขึ้นพร้อมกับลุกยืนขึ้นมาแล้วมองหาทางออกเพื่อเตรียมหนีให้รอดจากเงื้อมือช้านนนนน(ไม่มีทางซะหรอกฉันจะควักตับพวกแกแล้วสับให้มะมหาขี้เรื้อนข้างวัดกินซะเลย เหอะๆ) “เฮ้ย! ‘จารย์มาเฟ้ย!”สมาชิกในกลุ่มปีจอตะโกนเสียงดังทำให้ฉันต้องหันกลับไปดูด้านหลังว่ามีอาจารย์รึป่าว และในจังหวะนั้นเจ้าพวกปีจอก็วิ่งหนีออกไปทางประตูอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็วชนิดเสือชีตาร์ไล่ไม่ทันเลยล่ะ “หนอย...กล้าหลอกฉันงั้นหรออย่าหนีนะเฟร้ยย!!!!”ฉันตะโกนไล่หลังเจ้าพวกนั้นพร้อมกับวิ่งตามไปทันที.... “หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันเหนื่อยแล้วนะเจ้าพวกบ้า” “จะหยุดให้เธอจับให้โง่งั้นเหรอยัยเฟอะ” คำพูดนี้จากปากเจ้าหัวเขียวทำให้ฉันปี้ดแตกมีกำลังเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าเลยล่ะ(แกต้องตายในเงื้อมมีฉันไอ้หัวใบไม้!!!!) ฉันวิ่งไล่ตามเจ้าพวกนั้นไปเรื่อยๆเข้าไปในอาคารนู้นทีอาคารนี่ทีจนฉันปวดเมื่อยขาไปหมดแล้วไม่รุว่าเจ้าพวกนี้มันเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเยอะแยะนักนะ.. “อ๊ะ...นายน้อย...นายน้อยคร้าบบบบบ”เจ้าหัวเขียวตะโกนเรียกผู้ชายที่ยืนดื่มน้ำอยู่อีกฝั่งหนึ่ง แล้ววิ่งรี่เข้าไปหาชายคนนั้นทันที “ เฮ้อ เฮ้อ ”เสียงหอบเหนื่อยของเจ้าพวกนั้นดังขึ้น(นี่เจ้าพวกนี้เหนื่อยกันเป็นด้วยหรอเนี่ยยย) “นี่ยัยบ๊องเธอไล่ตามลูกน้องฉันทำไมกัน” “แล้วนายยุ่งไรด้วยล่ะนี่มันหน้าที่ฉันนะ” ฉันนั่งเถียงกับอากิระจ่าฝูงเจ้าพวกนั้นน่ะแหละ “ลูกน้องฉันไปทำอะไรให้เธอเดือดร้อนกันล่ะ” “ก็ เจ้าพวกนี้เล่นสูบบุหรี่กันในโรงเรียนนี่นา มันผิดกฎโรงเรียนนะยะ” “เรื่องแค่นั้นเองหรอ” “มันใช่เรื่องแค่นั้นซะที่ไหนกันเล่า” ฉันเถียงกับอากิระอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งอาจารย์เดินเข้ามาหาฉัน(น้าน มีคนช่วยแล้วเฟร้ยเด๋วจะแฉพวกนายให้หมดเปลือก แล้วพวกนายก็จะโดนไล่ออกซะที55+) “นี่ยูมิเธอมาหาครูหน่อยซิ” “เดี๋ยวค่ะอาจารย์หนูมีเรื่องจะบอกค่ะคือ...”ฉันยังพูดไม่ทันจบอาจารย์ก็จับแขนแล้วดึงฉันออกมา(นี่มันอะไรกันเนี่ย) อาจารย์ดึงฉันมาที่ห้องพักครู... “มีเรื่องอะไรหรอค่ะครู” “ไม่น่าถาม เธอไปทะเลอะกับโทชิระเขาได้ยังไงกันถ้าเขาเอาเรื่องขึ้นมาล่ะจะว่ายังไง” “นี่เธอไม่รู้หรอว่าโทชิระเขาเป็นใคร” “รู้ค่ะ ก็แค่เป็นลูกมาเฟีย” “แต่เขาไม่ธรรมดานะ พ่อเขาเป็นมาเฟียที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประเทศเลยนะแม้แต่รัฐมนตรียังไม่กล้าทำอะไรเลยนะ” “แล้วถ้าเขาเอาเรื่องขึ้นมาโรงเรียนของเรารวมถึงตัวเธอด้วยจะเป็นยังไงกันนี่ฉันเป็นห่วงเธอนะยูมิ” “ค่ะค่ะ ครูเลิกพูดเรื่องนี้ใส่หูหนูซะทีเถอะค่ะ” “หนูขอตัวไปเรียนก่อนนะค่ะ” เฮ้อ~ฉันล่ะเบื่อจริงเป็นมาเฟียแล้วเป็นพระเจ้ารึไงฉันละเกลียดที่สุดเลยเชียววววว ความเหนื่อยยากของฉันไม่ได้มีแต่เจ้าพวกบ้านั่นหรอกค่ะ ไหนจะต้องทำงานพิเศษที่ร้านตัดชุด+ชายเสื้อผ้าอีกก็พี่ชายฉันน่ะสิวันๆเอาแต่เข้าบ่อนเล่นการพนันจนหมดเนื้อหมดตัว นี่ถ้าฉันไม่ทำงานพิเศษคงอดตายไปแล้วล่ะ-_-* หลังเลิกเรียน........ “นี่นี่ ยูมิ เสาร์นี้ว่างมั๊ยจ๊ะ” เสียงแหลมๆของยัยจิโยะเพื่อนซี้ของฉันดังขึ้น เรา 2 คนจะเดินกลับบ้านด้วยกันทุกวันค่ะ “ไม่อ่ะ-_-” “หรอ หว้า~แย่จังเลยฉันอยากชวนเธอไปเที่ยวนี่นา” “จิโยะ เธอก็รู้นี่นาว่าฉันมีงานพิเศษอ่ะจะให้ฉันไปเที่ยวกับเธอได้ไงกัน คิดซะบ้างสิ” “-O-โถ่ ทีอาทิตย์ที่แล้วเธอยังหยุดเลยนี่” “นั่นเจ้าของร้านเขาไปเที่ยวต่างจังหวัดต่างหากล่ะ แล้วทีฉันหยุดงานไหงเธอไม่ว่างล่ะยัยจิโยะ” “แฮะ แฮะ ก็มันไม่ว่างจริงๆนี่นา ^_^;;” “เธอก็เป็นซะยังนี้สิน้า” “ฉันแยกทางกับเธอตรงนี้ละกันนะ ฉันจะได้รีบไปทำงานพิเศษจะได้กลับเร็วๆ” “จ้า จ้า บ๊ะบายนะ^_^” “เธอเองก็ระวังตัวหน่อยล่ะจิโยะ” “จ้าาาาา.....” “อ้าว จิโยะจังวันนี้มาเร็วดีนะ”เจ้าของเสียงนี้คือคุณป้าเจ้าของร้านสุดใจดีที่ฉันทำงานพิเศษอยู่ค่ะ “แน่นอนค่ะ วันนี้หนูขอกลับเร็วหน่อยนะค่ะ” “ได้สิจะ แหมขยันๆแบบนี้ป้าไม่ให้ไม่รู้จาพูดไงแล้ว” “อ้อ ยูมิจังจ๊ะ ป้าจะขึ้นเงินเดือนให้เธอด้วยนะ” “ขอบคุณค่ะ วันนี้คุณป้าดูอารมณ์ดีจังเลยนะคะ” “แหมก็....-///-” “กลับมาแล้วครับคุณแม่...” ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้นฉันก็หันควับไปดูต้นเสียงทันที “รุ่นพี่ทาคิ-///-” ว๋าย ว๋าย ทำไมใจฉันถึงเต้นรัวแบบนี้น๊ะ >_< “นี่เธอมาแล้วหรอยูมิจัง ขยันจังน๊าแบบนี้แม่ฉันก็รักเธอตายเลยสิเนี่ย” “นี่ทาคิกลับมาจากโรงเรียนเหนื่อยก็ไปอาบน้ำซะสิลูก” “ครับคุณแม่”หลังจากที่รุ่นพี่ทาคิพูดจบก็หอมแก้มคุณป้าก่อนที่จะเดินเข้าไปข้างใน กรี๊ดผู้ชายอาร๊ายยยน่ารักซ๊ะ>_< “ว๊าย ไอ้ลูกคนนี้นี่โตป่านนี้แล้วยังทำแบบนี้อีก” “^_^ ก็ดีแล้วนี่ค่ะคุณป้ามีลูกชายดีแบบนี้น่ะ” “แต่ถ้าได้ลูกสะใภ้แบบยูมิจังอีกก็คงดีมากกว่านี้แน่ๆเลยนะจ๊ะ อ้าวไปทำงานต่อเถอะจร้า^_^” “ค่ะ” O_oคำพูดของคุณป้าเมื่อกี้นี้....กริ๊ดดดดดดดพูดจริงหรือพูดเล่นกันเนี่ยยยยย -///-(อยากให้จริงจังเยย หุหุ) คำพุดของคุณป้าเมื่อตอนเย็นมันยังฝั่งลึกอยู่ในสมองฉันอยู่เลย อยากรุ้จังเลยว่ารุ่นพี่ทาคิเขาคิดกับเรายังไงนะ.... ในขณะที่ฉันนอนกลิ้งเกลือกคิดเรื่องทาคิซังอยู่นั้น เสียงกดกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง ฉันรีบลุกขึ้นจากเตียงเดินออกไปไปเปิดประตูหน้าบ้านทันที “นี่พี่!! เพิ่งกลับมารึไงนี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะไปเถลไถลที่ไหนมาอีกเนี่ย” “แหม เธอนี่ถามยังกับเป็นแม่ฉันแน่ะ ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉันสิ” “ว่าแต่เธอเถอะดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่นอนอีก” “มันเรื่องของฉันพี่อย่ายุ่งเลย” “เอ๊ะนั่น......นี่พี่ไปโดนอะไรมาน่ะ” “ไม่มีอะไรหรอกน่าเธอไปนอนได้แล้ว” “พี่ไปมีเรื่องกับพวกนักพนันที่บ่อนนั่นอีกแล้วใช่มั๊ย” “พี่นี่จริงๆเล้ยย เข้ามาในบ้านเร็วเด๋วฉันทำแผลให้” นี่แหล่ะค่ะวงจรชีวิตประจำวันของฉันไหนจะทำงานพิเศษที่ร้านตัดเสื้อ แล้วก็ยังมีเรื่องที่โรงเรียนอีก แล้วที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือพี่ชายฉันนี่แหละ เฮ้อ~ หน้าเบื่อหน่ายจริงๆ-_-*

edit @ 14 Jul 2008 09:05:59 by v.l.v เจ้าหญิองน้อย

edit @ 14 Jul 2008 09:06:30 by v.l.v เจ้าหญิองน้อย

edit @ 14 Jul 2008 09:06:53 by v.l.v เจ้าหญิองน้อย

edit @ 14 Jul 2008 09:07:25 by v.l.v เจ้าหญิองน้อย